Henk (H.J.A.) Hofland (met hier en daar Jan Blokker, Harry Mulisch)

Wat is dat dan voor zenuw?
   Blokker: Die waarvan we altijd denken dat Nederlanders hem niet hebben. Namelijk een aanleg voor waanzinnige hysterie.
   Hofland: Wij hebben een capaciteit tot razernij waar de rest van de wereld nog jaloers op kan zijn.

   Als je in een park liep, stond er om de tien meter een bord: "Laat niet als dank voor het aangenaam verpozen de eigenaar van dit park de schillen en de dozen". Er was nog een soort rare orde in dit land.
   Mulisch: Iedereen had een ingebouwde politieagent.
   Blokker: Precies.
   Mulisch: En die is ontsnapt.
   Hofland: In Nederland komt er nooit revolutie, want hier mag je niet op het gras lopen, zei Marx ooit. Onze generatie heeft een zeer verse herinnering aan die ingebouwde agent.

   Mulisch: Het doet me denken aan toen Klinkenberg een boek over Bernard geschreven had. Met beschuldigingen over een SS-lidmaatschap en weet ik wat. Bernhard vertelde mij - dus het is waar - (imiteert een Duits accent): "Ik heb de minister-president gebeld, en gevraagd: heeft u dat boek van Klinkenberg gelezen? Van Agt zei nee. Nu, als dat alles waar is, wat in dat boek staat, moet u mij morgen laten fusilleren. Toen zei Dries: laat ik dat maar niet doen, koninklijke hoogheid, want dan gaat iederéén dat boek lezen."

   interviewer: Hoe bevalt u het vooruitzicht om binnen tien jaar te zijn vergeten?
   Blokker: Dat is een gedachte waarmee ik totaal geen relatie heb.
   Mulisch: Als je dood bent, ben je in elk geval vergeten door jezelf. Hoe de omstanders reageren, dat zullen we nooit weten.
   Hofland: Vrienden zijn eerder gestorven. het was niet zo slecht geweest als we hadden geruild. De onzin die je overkomt in de rest van je leven. Die weige Wiederkehr van alles, hebben jullie daar ook zo'n last van? Ik kom net terug uit Griekenland, vier weken een totaal andere omgeving en ik denk: verdomme de Amsterdamse tram en de gevels. Ze stáán er nog. het hangt me zo de kéél uit.

   Hofland haalt adem, peinst anderhalve seconde en steekt van wal met een prettig klare samenvatting van een halve eeuw geschiedenis. 'Kijk: de Koude Oorlog was een goed geordend tijdvak. Twee wereldmachten die elkaar met de atoombom bedreigden en niet zo gek waren om die ook te gebruiken. Aan de zijlijn voerden ze een paar vergissingsoorlogen: Rusland in Afghanistan en Amerika in Vietnam. Voor de rest: de bondgenoten hielden zich rustig, iedereen wist zijn plaats. Het was in zekere mate een klassenmaatschappij en het was in zeker mate een verzorgingsstaat; het was werkelijk heel goed geordend. Goed, toen is de Muur gevallen en de wanorde begonnen. Eerst hebben we die illusie van eeuwigdurende zich alsmaar vergrotende welvaart gekregen, van de nieuwe economie, toen is de zeepbel van internet geploft, toen hebben we 9/11 gekregen, en daarna zijn we toch, globaal de kluts kwijtgeraakt. Een van de hoofdoorzaken daarvan is George W. Bush, met zijn grootheidswaanzin!'

   Hofland: Eigenaardig, eigenaardig. Ik hoorde dat hij toen doodziek was en ik belde hem op. "Kousbroek," Ik zeg: "Rudy, ik hoor dat je ziek bent." Hij antwoordt: "Je wéét dat wij ruzie hebben. Courage!" En hij hing op Nou ja."

   Een columnist die het moeilijk vindt om aan een onderwerp te komen, kan het bijltje er beter snel bij neerleggen. De onderwerpen staan bij mij meestal in de rij. Bij De Groene overleg ik eerst met hoofdredacteur Xandra Schutte waar ik over zal schrijven, bij de NRC pleur ik het er zo in.

   Je kunt deze tijd niet met vroeger vergelijken. De crisis van de jaren dertig was anders. Het proletariaat van toen is in consumentisme ten onder gegaan. Consumentisme en rancune, dat tekent onze tijd. Het nieuwe digitale lompenproletariaat koestert zijn wrok. We zijn boos, schrijven ze. Met vijftien uitroeptekens.

J. Slavenburg - "De geheime woorden - een ontdekkingstocht door vijfentwintig eeuwen gnosis"

"Ongelovige Thomas had gnosis (het Griekse woord voor kennis, inzicht) van de onzichtbare, verborgen dingen, en hoefde daarom niet te geloven. Hij wist."

"Parallelen kabbala en joodse merkawamystiek: mysticus ervaart de weg die de ziel moet gaan om Gods Troonwagen (merkawa) te aanschouwen. Dit schouwen van het goddelijke vindt pas plaats na doorgang door de zeven hemelen en een toch langs de zeven peilszalen (heikhaloth), waar wachters de opstijgende ziel de doorgang proberen te beletten. De ziel kan deze slechts dan passeren als zij de juiste antwoorden weet. Door het uitspreken van bezwerend formules (wachtwoorden) en uiterst moeilijk namen voor iedere paleiszaal, kan men tot aanschouwing van het allerhoogste komen."

namen & wachtwoorden: denk aan de trance van het opnoemen van lettergrepen van God's naam in steeds wisselende vorm?

Volgens Philo van Alexandrië: "De eerste emanatie (uitstroming) van God is de logos, hier opgevat als 'het woord van God'. Vanuit de logos zijn er ook weer vele emanaties, die tussen het goddelijk en het aardse in zweven en aangeduid worden met 'engelen'."

"We zien Wijsheid hier als hypostase (verzelfstandiging) van een kracht van God. Dit is van essentieel belang voor een beter begrip van de gnosis. Niet God zelf schiep de wereld, maar een uit hem voortvloeiende kracht, hier 'wijsheid' genoemd."

Geest heeft in zichzelf de potentie van God-de-Vader en God-De-Moeder. Uit dit krachtenveld ontstaat de Zoon, soms ook aangeduid met Christos, met logos of met nous. Het is nu deze Zoonskracht die volgens de gnostici indaalde in de mens Jezus van Nazareth tijdens zijn doop. Daar werd Jezus tot Christus (gezalfde van het licht), tot logos (de intelligentie van de Vader/Moeder), tot nous (het bewustzijn van de Geest.

De gnosis van de Rozenkruisers is niet door de laatste Karthaar (de Kartharen noemden zichzelf de "pure" christenen) aan de eerste Rozenkruiser doorgegeven. Titel "Rozenkruisers": uit een geschrift uit 1406, ene Christian Rosenkreuz, zou geleefd hebben van 1378 tot 1484 en vanaf 1406 een reis naar het Midden-Oosten hebben gemakt waar hij bij Damascus, op dezelfde plaats waar Paulus zijn visioen kreeg, een soortgelijk verschijnsel heeft meegemaakt.
Geschrift uit 1459 verhandelt zijn "(al)chemische bruiloft"), dichtvorm, vol symboliek verhaalt van een reis van zeven dagen naar de alchemische bruiloft waar de Steen der Wijzen gevonden wordt. "wortels ver terug in de oudheid liggen en omschreven kan worden als de westerse occulte traditie" schrijft Christopher McIntosh. Wellicht wilde de Duitse Johann Valentin met zijn vrienden een mythe in het leven roepen. Geheime genootschappen zijn in die tijd in Duitsland zeer geliefd.
Francis Bacon wordt er nog al eens mee in verband gebracht.

Vrijmetselarij: herkomst lopen de meningen zeer uiteen. In 1376 duikt de naam voor het eerst op, mogelijk een samentrekking van "freestone mason", de bouwgildes.
Oude handschriften wijzen uit dat al rond 1390 voor de metselaarsgilden statuten bestonden. Deze openden met een aanroep van God, werden gevolgd door rijke historische legenden die bedoeld waren het vak meer aanzien te geven, vervolgden dan met de plicthen van de vakman en de voorschriften op zedelijk terrein en sloten met een kort dankgebed aan de "Opperste Bouwmeester van het Heelal".
24 juni 1717 wordt vaak als stichtingsdatum genoemd: op die dag verenigden zich in Londen vier loges tot een grootloge.

In de 18e eeuw bestaat de geschiedenis van de vrijmetselarij en d die van het Rozenkruis uit een soms onontwarbare kluwen van genootschappen, verenigingen en broederschappen die op diverse niveaus met elkaar gelieerd waren.

Theosofie: Helena Petrovna Blavatsky wordt in het algemeen als de grondlegster van de tehosofische leer beschouwd. Zeer omstreden figuur, maar de door haar geïnitieerde theosofische beweging heeft een nauwelijks te overschatten invloed gehad op de cultuur van de late negentiende en de vroege twintigste eeuw. Vergelijkt zeer veel: gigantische hoeveelheid woord- en beggripsvergelijkingen, een overrompelende hoeveelheid oude en nieuwe bronnen. Zowel bij Velntinus als in de metafysica van de Hebreeën als in de kabbala is de allerhoogste "ongestaltig". Philo noemt de schepper, de logos, de tweede God. Kabbalisten neomen de hoogste kracht Ain-Soph, dat "niets" betekent.
De kerkvaders hebben volgens HPB deze gnostische leringen proberen af te zwakken om daarvoor in de plaats christelijke dogma's op te bouwen die de waarheid geweld aandedn. Het allerlaatste redmiddel wat hen openstond was "vervalsing".
Volgens HPB: De duivel is een uitvinding van de kerkvaders die uit de gewone "schaduwzijde" het principe van de kwade kracht vormden en deze tot een gestalte maakten. Datzelfde geldt voor de slang. In plaats van vuige verleider is dit altijd het symbool voor wijsheid geweest.
De "eeuwige wet," stelt HPB, ontvouwt alles volgens een zevenvoudig beginsel.
Een van die mysteriën, schrijft HPB, is dat van de goddelijke hermafrodiet. Dit beeld komen we in vele culturen tegen en staat, volgens HPB, voor het diepe besef dat er voor de splitsing in mannelijk en vrouwelijk sprake moest zijn van een androgyne eenhoud: een God-de-Vader/God-de-Moeder. in die zin zou Adam ook niet als mannelijk persoon zijn bedoeld maar representatief zijn voor de totale mensheid. Jehova zag Blavatsky als een samengestelde naam die mannelijk leven en vrouwelijk leven betekent. Vanuit de androgyniteit ontstaan de geslachten. Volgens het boek Henoch is Adam nog androgyn. Het was Enos, de soon van Seth, die volgens HPB het eerste Ras was dat op de "huidige gebruikelijke manier is geboren uit man en vrouw". Volgelingen spraken graag over Christus als een avatar, maar de Oostenrijkse theosoof Rudolf Steiner had andere gedachten: de Christusindaling was eenmalig en uniek. Deze kwestie (de "kwestie Krishnamurti" was de definitieve breuk en vanaf die tijd heette de beweging van Steiner en diens volgelingen de Anthroposophie.
Vanuit de theosofische beweging een kerkelijke tak: de Vrij katholieke kerk.

Manon Uphoff - "De Vanger | De Bastaard"

Goede verhalen. Niet enorm aangrijpend, maar leuk om te lezen. Bookclub met schrijfster was fantastisch. Ze gaf aan hoe in de Vanger het werkelijke hoofdpersonage de relatie was, en niet de twee mensen. Had ik niet beseft.

Diverse Artiesten - "De Doe Maar Remixen"

Niet slecht, maar het toont vooral hoe sterk de originele nummers nog altijd zijn.

Rutger Kopland - "Voorjaarsgedicht"

Voorjaarsgedicht

Deze lente gaat het toch weer

over jou hoewel ik er langzaamaan

wel moe van ben

moe van regen, wind, flarden

bedrieglijk blauw in de lucht,

vage beloften van het einde

van de kou.

Ik weet wel dat ik toch weer

van je hou, maar moeizaam soms,

met dat doelloze

van vogels die er van lijken

te houden in regen en wind

te blijven rondhangen

boven het land.

uit: Het orgeltje van yesterday (1968)

Sanne Terlingen - "Kameroen"

Overzicht van Kameroen, geen verhaal. Aardig. Kon meer detail gebruiken.

Latijn

1. nomen est omen. What's in a name? Nou, soms heel veel. Mocht de naam veel zeggen over de inhoud, dan is dit een goede uitdrukking om te gebruiken. Je kunt er ook grappig mee vooruitwijzen.

voorbeeldzin: Milfje (nomen est omen) schrijft graag over aantrekkelijke moeders.

2. cum grano salis. Je moet het met een korreltje zout nemen, dat betekent natuurlijk dat je het niet helemaal serieus moet nemen. De uitdrukking is behoorlijk gangbaar in het Nederlands, maar kun je voor extra indrukmakelaardij ook in het Latijn gebruiken.

voorbeeldzin: Je moet zijn verhalen over vrouwen versieren cum grano salis nemen.

3. ceteris paribus. Dit betekent zo veel als 'terwijl alle andere dingen gelijk blijven', en is eigenlijk een heel erg voordehandliggend onderdeel van wetenschap. In onderzoek verander je vaak namelijk maar één variabele, om te kijken wat voor effect dat heeft op andere variabelen. Als je opeens alles verandert is het moeilijker om te kijken naar wat een gevolg is van welke verandering.

voorbeeldzin: Het opleidingsniveau is ceteris paribus gecorreleerd aan het IQ.

4. sic. Letterlijk betekent dit gewoon 'zo', maar in de praktijk wordt dit heerlijk pedant gebruikt: men gebruike het in citaten om te laten zien dat overgenomen fouten niet door citeerder zelf zijn gemaakt maar door de geciteerde. Het wordt ook vaak ingezet voor ironie - wee degene die iets zegt over taal en in het gezegde een typefout maakt: sic zal je ten deel vallen! Overigens wordt dat ironisch gebruik nog weleens afgekeurd, maargoed, de echte pedant zal zich daar geen buil aan vallen.

voorbeeldzin: Paleis blijft spotten met Vlamingen... 'deze avondfeest' (sic) 

5. ipse dixit. Een grappige, die te pas en te onpas bruikbaar is. Vrij vertaald: "Omdat ik het zeg". Je gebruikt het wanneer je geen bewijs hebt voor iets, behalve je eigen autoriteit - vrijwel altijd succesvol bij kinderen. Geen sterke argumentatie, en verwant aan de drogreden argumentum ad verecundiam.

voorbeeldzin: Moeder: "Je gaat naar bed, omdat ik het zeg."

                     Dochter: "Ik word strontziek van je ipse dixit argumenten."

Nu is het tijd voor twee voorbeelden die in het Engels worden gebruikt maar niet in het Nederlands. Waarom gebruiken wij deze voorbeelden niet in het Nederlands? Gemiste kans op heerlijke pedanterie!

6. e.g. Het Latijnse equivalent van onze afkorting 'bijv.' Letterlijk staat het voor exempli gratia, oftewel for the sake of the example, bijvoorbeeld. Ik vind het fascinerend hoor: hoe komt het dat we bepaalde uitdrukkingen wel in het Nederlands gebruiken, maar andere niet? Ik heb er behoorlijk over na gedacht, maar ik kom er niet op. Historisch onderzoek kan natuurlijk soelaas bieden, maar dat lijkt nog niet gedaan te zijn. Onderzoekers: wanneer werd bijv. de uitdrukking bijv. voor het eerst gebruikt in het Nederlands?

voorbeeldzin: De kans bestaat dat een land uit Europa (e.g. Nederland) dit jaar wereldkampioen voetbal wordt.

7. i.e. De afkorting staat voor id est, oftewel 'dat is', beter bekend in het Nederlands als 'd.w.z.'. Ook al zo'n saaie afkorting, waarom niet gewoon weer dat mooie Latijn?

voorbeeldzin: Mij in één kamer zetten met een kilo M&M's is zoals volledig in het rood gekleed naar een stierengevecht gaan, i.e. een heel slecht idee.

8. QED. Dit moet natuurlijk de laatste zijn: het in de wiskunde gebruikelijke Quod erat demonstrandum. Het betekent letterlijk 'Wat bewezen is' en je zet het onder je bewijs voor een wiskundige stelling. Cicero is ermee begonnen; hij sprak deze woorden aan het eind van een rechtszaak, en aangezien hij destijds superhip was, gingen anderen dat ook doen. Sluit je aan bij deze rij van geleerden en zeg het aan het eind van al je redevoeringen.

Leo Vroman (1915-2014)

Dat moet kunnen

Ik zal straks moeilijk wennen
mij aan mijn zo volmaakt
verdwenen menselijk naakt
te doen herkennen.

Dus wikkel mij, lieve Ruimtetijd,
in lagen rond mijn strak gewaad,
desnoods met bloemetjes, maar laat
een gaatje voor de Eeuwigheid.

Gedachten zoals deze
stromen dan bij mij binnen
en klateren luid

in mijn luchtledig wezen
dat ze in zachte zinnen
vol inhoud uit.


1 januari 2012



Waarom altijd weer

Waarom is het altijd
zo donker in mijn dromen
en moet ik de weg weer kwijt
hoe uit een lab of uit een kamp
naar huis te komen
en de grootste ramp
is de werkelijkheid,
altijd, altijd
als ik toch nog mag ontwaken
om je warm en helemaal en
levend aan te kunnen raken?

Is het om telkens weer en
weer de wrede les te leren
hoe ik alleen de dood in dwaal en
terug kan keren?


14 april 2012



Leo Vroman (1915-2014)
uit: Die vleugels (2013)

Cees Nooteboom (excerpt)

De wezel in het veld die niet weet
dat hij een wezel is
maar een wezel is
tot hij geen wezel meer is.

(uit: Vuurtijd, ijstijd)

Hugo Claus - "De Geruchten"

Het eerste deel was verreweg het meest intrigerend. René die terugkomt, de Kap die een donkere rol speelt, een gevoel van onbehagen tegen de achtergrond van Claus' België, de verschillende personen in een klein dorpje.

Maar het verhaal van zijn zotte broer Noël die verhoord wordt, en via wiens (verwrongen, gelogen) beelden we de achtergronden achterhalen, konden me veel minder boeien.

Een enkele mooie zin:

"Ik lees die woorden af in mijn hoofd. Veel van die woorden komen boven uit de tijd dat ik in de klas van Meester Arsène zat, voor mijn ongelukkige moeder mij heeft laten met haar tandem. Ik was de slimste van de klas. Ik las toen boeken. Soms komen de woorden, de zinnen zelfs, terug uit die boeken en dikwijls herken ik wat zij willen zeggen."

Gerrit Komrij - "Tussen Hemel en Aarde"

Fantastische collectie van poëzie en Komrij's reactie erop; weemoedig, meedogenloos, prettig.

Een prachtboek om doorheen te bladeren. Ik zou deze post jarenlang open kunnen houden om steeds nieuwe stukken te citeren, totdat uiteindelijk het hele werk hier verbatim zou staan.

Boef En de Gelogeerde Aap - "Wij Zijn"

(via Luisterpaal)

Boze reppers. Breakbeat-ish. Wel aardig.

Veel quotes, prettig gedaan. Een uit "lock, stock,.." ?

Pauline Cornelisse - "Taal is zeg maar echt mijn ding"

Aardig om te lezen, zeker als verpozing of uitstel van nare, drukke zaken.

Het is voornamelijk een opsomming van waarnemingen. Sommigen beter dan anderen. Gaat nooit dieper, da's jammer.

Doet je even stilstaan bij je eigen taalgebruik en rare zinnetjes.

Wisława Szymborska - De brieven van de doden

De brieven van de doden lezen we als hulpeloze goden,
goden niettemin - omdat wij van later datum zijn.
Wij weten welk geld niet werd teruggegeven.
Met wie de weduwen overhaast in het huwelijk traden.
Arme doden, blind geslagen doden,
steeds bedrogen, falend, stuntelig in hun zorgzaamheid.
We zien het gegrijns en de tekens achter hun rug.
En onze oren horen het geristel van verscheurde testamenten.
Komisch zitten ze voor ons, als op beboterde broodjes,
of rennen als bezeten om hun afgewaaide hoed te vangen.
Hun slechte smaak, Napoleon, elektriciteit en stoom,
hun dodelijke kuren voor geneeslijke ziekten,
hun dwaze Apocalyps naar Johannes,
hun valse paradijs op aarde naa Jean-Jacques...
Zwijgend observeren we hun pionnnen op het schaakbord,
zij het dat ze nu drie velden verder staan.
Al wat zij voorzagen, is heel anders uitgevallen,
of een beetje anders en dus ook heel anders.
De vurigsten van hen zien ons vol vertrouwen in de ogen:
uit hun berekeningen bleek dat ze daarin de volmaaktheid zouden schouwen.
(vertaald door Gerard Rasch)

Wisława Szymborska - Het getal pi

Het getal pi is bewonderenswaardig
drie komma een vier een.
Alle verdere cijfers zijn ook begincijfers,
vijf negen twee omdat het nooit eindigt.
Het laat zich zes vijf drie vijf niet vangen in één blik,
noch acht negen door enige berekening,
of zeven negen door enige verbeelding,
en zelfs drie twee drie acht niet door de lach of vergelijking
vier zes met wat ook maar
twee zes vier dri ter wereld.
De grootste slang op aarde houdt na ruim tien meter op.
Sprookjesslangen doen hetzelfde, al wachten ze wat langer.
De rij van cijfers die samen het getal pi vormen
laat zich niet stuiten door de rand van het papier,
kan verder gaan over de tafel, door de lucht,
over muur, blad, vogelnest, wolken, recht omhoog,
dwars door ' s hemels opgezwollen bodemloosheid.
Ach, de staart van een komeet, wat is die kort, een muizenstaartje!
Wat nietig de straal van een ster die zich in elke ruimte kromt!
Terwijl hier twee drie vijftien driehonderd negentienmijn telefoonnummer jouw maat overhemd
het jaar negentienhonderddrieënzeventig zes hoog
het aantal inwoners vijfenzestig cent
heupmaat twee vingers charade en code
waarin zing o nachtegaal, zich toch en vlieg,maar ook verzoeke de rust te bewaren liggen besloten,
en hemel en aarde zullen vergaan,
maar niet het getal pi, nee, pi zeker niet,
pi heeft nog altijd een niet onaardige vijf,
niet de eerste de beste acht,
zeker niet de minste zeven,
waarmee het de bloedeloze eeuwigheid aanspoort, ja, aanspoortom maar voort te duren.
(vertaald door Gerard Rasch)

Noord Nederlands Toneel speelt "Alice In Wonderland"

stadsschouwburg Amsterdam, 2010

Bijzonder. Overweldigend. Rauw. Explosief. Diepgravend.

En aan het einde is het hele decor ingestort, en zo hoort het ook.

Fantastisch. Zou het zo opnieuw willen zien. Alice in Wonderland, de droom is een nachtmerrie. De nachtmerrie onze samenleving. Elementen van de Friedzl-horrorstory.

En Ko van den Bosch' onnavolgbare teksten, woordjongleren...

De Rokende Rups

Ze willen ons verzuipen hier, Alice.
Het zijn de vreemdelingen.
Ze stoken de kacheltjes op,
zodat de ijsberen smelten.
En als de ijsberen gesmolten zijn,
gaan ze de Polen kappen,
omdat ze allemaal zwart werken
en er steeds meer nacht wordt aangemaakt.
De regenwouden zorgen voor nog meer water.
Alice, je ziet toch wat er gebeurt?
Het water stijg en wij zakken weg.
Ze staan te pissen tegen onze dijken
en stelen het zand van onze stranden weg.
En de tijd met haar gaten in haar hand
probeert dat zand wel aan te vullen,
maar voordat we hebben kunnen lezen
wat ze aan de zijkant van het zand van de tijd heeft gegraveerd
Is het nou God is onthutst?, of
God is goedgemutst,
is het al onder onze poten vandaan gejat.
Het zand wandelt weg
en het land gaat hardhollend achteruit.
De hHartenkoningin probeert de gaten
te dichten maar het rijmt niet meer.
En daarom moet ze steeds grovere 
stijlmiddelen gebruiken.
Ik zou graag een volkslief zingen,
maar de medeklinkers zijn gestolen
en het Babelstamelen is begonnen.

Lange Frans & Sef Thissen - "Het zwaard van Damocles"

Een tragisch oud jaren-60 begin gemixt met een rustige rap van Lange Frans. Hedendaagse dystopie in de stijl van "Vluchten kan niet meer".
Heeft wel wat, maar even belangrijk was het volgende stuk tekst
en aan de rand van het ravijn
blijft heel de wereld dansen
tot er geen morgen meer zal zijn
en de muziek verstomt
Vooral die 2e zin: blijft heel de wereld dansen. Niet staan. Niet hangen. Maar dansen. Op de één of andere manier is die zin zo raak, zo juist, zo perfect. Wow.

Met dank aan de immer fantastische Def P. voor het draaien hiervan.

Les Miserables

Listening to almost the whole damn beautiful thing.

Gin. Orange-juice.

A., waar ben je? Gin hoort niet alleen gedronken te worden.

Gerrit Kouwenaar - "toen wij nog jong waren"

Toen wij nog jong waren en de wereld nog oud was
en wij in een ver land op hoge bergen stonden
en in het dal diep beneden een lange roerloze
roestige trein zagen, onbestaanbaar alleen

in het oog van een hevige leegte, riep jij
terwijl je de hemel een kushand toewierp
ik ben een reisgids kinderen
leer mij lezen

en 's avonds op het plein onder kwijnende palmen
waren er wijn en olijven en een ritselend zwijgen
uit klagende kelen en het donker was week
op het scherp van de snede, en jij
jij kocht het ondraaglijke lot van een blinde
en riep het oor drinkt

nu is het dus later, een avond na jaren, de dood
stille trein is vertrokken, de tijd van het lot
is verstreken, je reisgids ligt open

onder eendere oudere bomen drink ik
de hese stem van je woorden, hoor ik je stilte -

------------------------------------------------
'een glas om te breken', 1998.

J.B. Meijers & the Disciplines - 2Meter Live

Zeeuw, ook producer.

"musician's-musician"

Vorig jaar 1e solo-album.

Rockt. Lekker. Niet helder, maar rauw.