Drop the Dead Donkey

Saw it in the Richmond Theatre, which might have played a role....

Fun to watch, even as I didn't know the original show.

Fun to hear the family-guy-father to the right of me guffaw, while fancy pearls-cladded woman to the left of me was yawning, checking her phone....

"My Neighbour Totoro" - the play

Very sceptical at first, because a) I don't care that much for this film and b) how to translate this to a stage...

but it worked surprisingly well!

(date is incorrect, I watched this a few months ago)

Spirited Away

Not nearly as good as the "My Neighbour Totoro" play, and I like that film a lot less!

boring, to be honest.

It tried to be the film.  It failed.

The Picture of Dorian Gray

amazing theatre where Sarah Snook plays a magnificent 10+ roles, with cameras and cleverly placed screens.

Seen at Theatre Royal Haymarket

C.P. Taylor - "Good" (with David Tennant)

Amazing play by C.P. Taylor about a normal, logical man slowly falling for the Nazi "logic" of the final solution, while he has a Jewish friend to whom he keeps defending the "logic".

Chilling and amazing stuff.

Also, amazing stuff from David Tennant's co-players who switch roles sometimes within seconds.

National Theatre plays Coriolanus with Tom Hiddleston

(Marcius) You shout me forth in acclamations hyperbolical; As if I loved my little should be dieted In praises sauc'd with lies (Marcius to his wife) Wouldst thou have laugh'd had I come coffin'd home, That weep'st to see me triumph? (Marcius) Oh world, thy slippery turns!

Tennessee Williams - "A Streetcar Named Desire" (play, book)

Gripping story of Blance DuBois, who has lost her Belle estate, goes to her sister Stella since she has nowhere to go, being driven out out Laurel after indecent behaviour with many men and a 17 yo boy. Read the play. Harrowing. Saw the Young Vic recording with Gillian Anderson, amazing. But harsh.

Maxim Gorki - 'Kinderen van de zon'

Een groepje / familie intelligentsia bespreekt diepzinnige problemen van de mens terwijl buiten de revolutie en cholera woeden.

De geprojecteerde beelden waarin ze op het toneel rondrent, waren cool. Een deur ingaan die dicht blijft, is intrigerend.

Verder deed 't me weinig. Deels de tekst, het hoogdravend soort spreken over "de mens kan alleen gelukkig zijn.." (ik doe het hier geen recht), deels het acteren, de klucht humor.

De link met de buitenwereld vond ik minimaal. Was het juist het idee om te laten zien hoe soap-achtig ook intelligentsia zijn, daarmee de werkelijke problemen negerend? Misschien, maar dan is het idee te uitgesponnen. De beelden van dictators, wat moesten die?

Noord Nederlands Toneel speelt "Alice In Wonderland"

stadsschouwburg Amsterdam, 2010

Bijzonder. Overweldigend. Rauw. Explosief. Diepgravend.

En aan het einde is het hele decor ingestort, en zo hoort het ook.

Fantastisch. Zou het zo opnieuw willen zien. Alice in Wonderland, de droom is een nachtmerrie. De nachtmerrie onze samenleving. Elementen van de Friedzl-horrorstory.

En Ko van den Bosch' onnavolgbare teksten, woordjongleren...

De Rokende Rups

Ze willen ons verzuipen hier, Alice.
Het zijn de vreemdelingen.
Ze stoken de kacheltjes op,
zodat de ijsberen smelten.
En als de ijsberen gesmolten zijn,
gaan ze de Polen kappen,
omdat ze allemaal zwart werken
en er steeds meer nacht wordt aangemaakt.
De regenwouden zorgen voor nog meer water.
Alice, je ziet toch wat er gebeurt?
Het water stijg en wij zakken weg.
Ze staan te pissen tegen onze dijken
en stelen het zand van onze stranden weg.
En de tijd met haar gaten in haar hand
probeert dat zand wel aan te vullen,
maar voordat we hebben kunnen lezen
wat ze aan de zijkant van het zand van de tijd heeft gegraveerd
Is het nou God is onthutst?, of
God is goedgemutst,
is het al onder onze poten vandaan gejat.
Het zand wandelt weg
en het land gaat hardhollend achteruit.
De hHartenkoningin probeert de gaten
te dichten maar het rijmt niet meer.
En daarom moet ze steeds grovere 
stijlmiddelen gebruiken.
Ik zou graag een volkslief zingen,
maar de medeklinkers zijn gestolen
en het Babelstamelen is begonnen.

Maarten van Roozendaal @ de Kleine Komedie

Een prettige avond in de Kleine Komedie, de eerste van vijf voorstellingen dit seizoen. Op de allereerste rij. Dan zit je vooraan. Dan zit je heel erg vooraan.

De teksten, vaak geprezen in recensies, deden mij niet heel veel. Een keer dacht ik zelfs "dit is wel erg Acda & de Munnik", wat geen positieve typering is: het iets te bewust zoeken naar woordspelingen. De té gewilde semantische wendingen, het zoetsappige. 

De muziek was soms rustig, maar vooral funky, jazzy. Het was prachtig om vooral de drummer en de organist van dichtbij te zien. Vooral die laatste had een bizarre motoriek wanneer hij de toetsen beroerde, verwilderd opkijken naar zijn medemuzikanten terwijl hij zijn Hammond liet janken. Prachtig.

Maar het deel na de pauze was beduidend meer ingetogen, en lag veel meer in mijn smaak. Rustiger liedjes, droevig, mooi. Met nog een bijzonder grappige pastiche op de hedendaagse rap waarin hij rapt dat hij gewoon, gewoon, weetjewel, gewoon eens alleen, alleen, niet altijd meteen met z'n allen, gewoon alleen met een meisje, een meisje r'spect, een meisje, gewoon eens alleen, r'spect, met een meisje, gewoon op haar bank zitten... 

"Jochie": mooi treurig. "Red mij niet", een "Laat Me"-achtig nummer, "Mooi" vol werkelijke levensvreugde.