Een groepje / familie intelligentsia bespreekt diepzinnige problemen van de mens terwijl buiten de revolutie en cholera woeden.
De geprojecteerde beelden waarin ze op het toneel rondrent, waren cool. Een deur ingaan die dicht blijft, is intrigerend.
Verder deed 't me weinig. Deels de tekst, het hoogdravend soort spreken over "de mens kan alleen gelukkig zijn.." (ik doe het hier geen recht), deels het acteren, de klucht humor.
De link met de buitenwereld vond ik minimaal. Was het juist het idee om te laten zien hoe soap-achtig ook intelligentsia zijn, daarmee de werkelijke problemen negerend? Misschien, maar dan is het idee te uitgesponnen. De beelden van dictators, wat moesten die?
