Saturday, 7 December 2013
zapoi (Russian)
Two or more days of drunkenness usually involving a journey or waking up in an unexpected place.
Friday, 6 December 2013
word: teleologic
the explanation of phenomena by the purpose they serve rather than by postulated causes.
I'm not sure I understand this. But perhaps the thesaurus serves me best here: ORIGIN mid 18th cent. (denoting the branch of philosophy that deals with ends or final causes): from modern Latin teleologia, from Greek telos ‘end’ + -logia (see -logy ).
Alan Watts - 'Pain'
duhkha : duh = disagreeable/painful/bitter, kha = condition (duhkha ~ "chronic frustration")
sukha : su = sweet
ánanda : (the 'objective' of Buddhishm) ectacy, above sukha and duhka.
Look upon the pains of death as natural tensions, is this possible? why not.
We fear death we have a negative attitude of death largely because of social condition. It's what we've been taught.
Vomiting: regarded as disgusting (as children, vomiting, our mothers went "aaahugh")
It's rather the same with death. After all, death is benevolent.
We're afraid of going into very undignified motions (such as pain, crying). We're taught it's not manly to give in to pain.
Consider a cat. When the cat drops off the tree, does it say; "I'm gonna be a real tough cat. I'm gonna be all rigid and stiff"? No. Because it would become a bag of bones.
Lao Tze: Be like water. Nothing is softer. Yet nothing is harder to wear away rocks. Yet get a knife, and try to cut it. It yields completely. Strike it as hard as you like, you will never create a wound. The water triumphs over the hardness of the knife.
Fever boils out the disease. A steel bridge, when built completely, utterly rigid - it would break.
Be worried. And you will not be worried about being worried.
Be afraid. And you will not be afraid about being afraid.
Dish washing. the immense pile of dishes of the past. The immense pile of dishes of the future. But, you will only wash one dish. You can not wash more than one dish. You will only, in your whole life, wash this one dish.
Past and future are illusions.
sukha : su = sweet
ánanda : (the 'objective' of Buddhishm) ectacy, above sukha and duhka.
Look upon the pains of death as natural tensions, is this possible? why not.
We fear death we have a negative attitude of death largely because of social condition. It's what we've been taught.
Vomiting: regarded as disgusting (as children, vomiting, our mothers went "aaahugh")
It's rather the same with death. After all, death is benevolent.
We're afraid of going into very undignified motions (such as pain, crying). We're taught it's not manly to give in to pain.
Consider a cat. When the cat drops off the tree, does it say; "I'm gonna be a real tough cat. I'm gonna be all rigid and stiff"? No. Because it would become a bag of bones.
Lao Tze: Be like water. Nothing is softer. Yet nothing is harder to wear away rocks. Yet get a knife, and try to cut it. It yields completely. Strike it as hard as you like, you will never create a wound. The water triumphs over the hardness of the knife.
Fever boils out the disease. A steel bridge, when built completely, utterly rigid - it would break.
Be worried. And you will not be worried about being worried.
Be afraid. And you will not be afraid about being afraid.
Dish washing. the immense pile of dishes of the past. The immense pile of dishes of the future. But, you will only wash one dish. You can not wash more than one dish. You will only, in your whole life, wash this one dish.
Past and future are illusions.
Diagrams - "Famous Blue Raincoat"
On FIP, the strangest version of "Famous Blue Raincoat", a low male voice with a choir of backing vocals, on a bedding of electronic instrumentalism.
Thursday, 5 December 2013
Maurice Blanchot - "De stem en het schrift"
De narratieve stem ('hij/het' ofwel het neutrum)
"het dagelijkse [...] datgene wat gebeurt als er niets gebeurt"
het vertellende 'hij' stoot elk subject van zijn troon, en ontkracht elke overgankelijke handeling of elk objectieve mogelijkheid. Dit op twee manieren: 1) het verhaal geeft ons altijd het voorgevoel dat datgene wat verteld wordt, door niemand verteld wordt: het spreekt in het neutrum ('hij/het') 2) in de neutrale ruime van het verhaal komend e sprekers, de handelende subjecten - die vroeger voor personages doorgingen - in een verhouding van niet-identificatie met zichzelf terecht: iets overkomt hen, maar ze kunnen het alleen maar vatten door zich te ontdoen van hun macht om 'ik' te zeggen, en wat hun overkomt is hun altijd reeds overkomen: ze kunnen er alleen maar indirect over spreken, alsof ze zichzelf hebben vergeten. Die vergetelheid leidt ze binnen in een onheuglijk tegenwoordige tijd, de tijd van het vertellende spreken.
het verhaal zelf, los van zijn inhoud, is vergetelheid, zodat vertellen wordt: die eerste vergetelheid ervaren, die aan alle herinnering voorafgaat, haar fundeert en tegelijkertijd ruineert. In die zin in vertellen de kwelling van de taal, het onaflatende zoeken naar de oneindigheid van taal.
Marguerite Duras - mot-absence
een leemte-woord, met een gat in het midden, dat gat waarin alle andere woorden begraven hadden moeten worden.
Atheïsme en schriftuur. Humanisme als schreeuw.
Michel Foucault: 'Het is dan ook een troost en een hele geruststelling om te bedenkn dat de mens slechts een recente uitvinding is, een kleine plooi in onze kennis, en dat hij weer zal verdwijnen zodra die kennis een nieuwe vorm zal hebben ontdekt.'
Wie aan de mens raakt, raakt aan God.
... is het een klare zaak dat de mens niets zou weten, indien hij niet aan zijn einde zou komen, indien hij niet een verhouding tot zijn eigen einde en daardoor een verhouding tot de negatie zou zijn. De mens zou dan onbekend zijn met het vermogen te negeren, dat de grondslag is voor elk mogelijk weten. Juist omdat de mens sterft, komt hij tot kennis; ook het meest alledaagse, alsoook het meest positieve spreken [parole] praat slechts omdat de dood erin praat, de dood die dat wat is negeert, en in deze negatie de arbeid van het begrip [travail u concept] voorbereidt.
verlangende intentie: als een soort proces dat nadrukkelijk ongedacht blijft en onbewust. Deze en andere averechtse analyses van de fenoenologie transformeren en verdraaien haar, maar wat daaraan te doen? Ze zijn van nu af aan werkzaam, en ze zijn niet zonder belang.
"het dagelijkse [...] datgene wat gebeurt als er niets gebeurt"
het vertellende 'hij' stoot elk subject van zijn troon, en ontkracht elke overgankelijke handeling of elk objectieve mogelijkheid. Dit op twee manieren: 1) het verhaal geeft ons altijd het voorgevoel dat datgene wat verteld wordt, door niemand verteld wordt: het spreekt in het neutrum ('hij/het') 2) in de neutrale ruime van het verhaal komend e sprekers, de handelende subjecten - die vroeger voor personages doorgingen - in een verhouding van niet-identificatie met zichzelf terecht: iets overkomt hen, maar ze kunnen het alleen maar vatten door zich te ontdoen van hun macht om 'ik' te zeggen, en wat hun overkomt is hun altijd reeds overkomen: ze kunnen er alleen maar indirect over spreken, alsof ze zichzelf hebben vergeten. Die vergetelheid leidt ze binnen in een onheuglijk tegenwoordige tijd, de tijd van het vertellende spreken.
het verhaal zelf, los van zijn inhoud, is vergetelheid, zodat vertellen wordt: die eerste vergetelheid ervaren, die aan alle herinnering voorafgaat, haar fundeert en tegelijkertijd ruineert. In die zin in vertellen de kwelling van de taal, het onaflatende zoeken naar de oneindigheid van taal.
Marguerite Duras - mot-absence
een leemte-woord, met een gat in het midden, dat gat waarin alle andere woorden begraven hadden moeten worden.
Atheïsme en schriftuur. Humanisme als schreeuw.
Michel Foucault: 'Het is dan ook een troost en een hele geruststelling om te bedenkn dat de mens slechts een recente uitvinding is, een kleine plooi in onze kennis, en dat hij weer zal verdwijnen zodra die kennis een nieuwe vorm zal hebben ontdekt.'
Wie aan de mens raakt, raakt aan God.
... is het een klare zaak dat de mens niets zou weten, indien hij niet aan zijn einde zou komen, indien hij niet een verhouding tot zijn eigen einde en daardoor een verhouding tot de negatie zou zijn. De mens zou dan onbekend zijn met het vermogen te negeren, dat de grondslag is voor elk mogelijk weten. Juist omdat de mens sterft, komt hij tot kennis; ook het meest alledaagse, alsoook het meest positieve spreken [parole] praat slechts omdat de dood erin praat, de dood die dat wat is negeert, en in deze negatie de arbeid van het begrip [travail u concept] voorbereidt.
verlangende intentie: als een soort proces dat nadrukkelijk ongedacht blijft en onbewust. Deze en andere averechtse analyses van de fenoenologie transformeren en verdraaien haar, maar wat daaraan te doen? Ze zijn van nu af aan werkzaam, en ze zijn niet zonder belang.
Tuesday, 3 December 2013
Amy Macdonald - "This Much Is True"
I doubt I'd like to listen to a whole album of hers, but a song now and then (particularly now) tugs at strings lying around.
Oi Va Voi - "Dusty Road"
Swinging song, gypsy influences, simple but nice. Should perhaps look a bit more into the band?
Sunday, 1 December 2013
From Up On Poppy Hill (2011, Ghibli)
From the majestic Ghibli Studios...
Was it the two Colombus beers, or the sneezing sickness? The film starts slow, and it's a simple plot, but it's beautiful and nice, how two young students fall in love, then find out they are related... then, of course, their love is still saved. And yet it does not feel contrived.
The music was nice, the story a bit slow, but all in all a great view.
Was it the two Colombus beers, or the sneezing sickness? The film starts slow, and it's a simple plot, but it's beautiful and nice, how two young students fall in love, then find out they are related... then, of course, their love is still saved. And yet it does not feel contrived.
The music was nice, the story a bit slow, but all in all a great view.
Subscribe to:
Comments (Atom)