Saturday, 10 July 2010
Gustave Flaubert - "Madame Bovary"
Eén van de vele klassiekers die ik nooit gelezen heb.
De tragische titelheldin, dromend van passie en ware liefde, herkent haar eigen gevoelens en liefde niet in de eenvoudige beknellende omgeving van het leven van de plattelandsdoktersvrouw.
"Maar hoe meer Emma zich haar liefde bewust werd, hoe meer zij die terugdrong, om te voorkomen dat zij aan de dag trad en om haar te verkleinen. [...] Wat haar weerhield waren zonder twijfel traagheid en angst, misschien ook preutsheid. Zij meende dat zij haar liefde te ver had weggeduwd, dat het telaat was, dat alles was verloren. Dan was de trots, de vreugde te kunnen zeggen 'Ik ben deugdzaam' en zichzelf in de spiegel te kunnen bekijken terwijl zij een berustende houding aannam, een geringe troost voor het offer dat zij meende te brengen."
"Het woord is als een gebarsten koperen ketel, waaruit wij wijsjes toveren waarop de beren dansen, terwijl we de sterren hadden willen vertederen."
Aardig, maar voor mij lijdt het aan een probleem van andere klassiekers: ik "zie" het bijzondere er wel aan af, maar ik voel het niet. Dit boek las goed door, maar er zaten geen, voor mij, briljante beschrijvingen, adembenemende passages of vervoerende momenten in.