China 9 Liberty 37

Western from Monty Hellman.

Gunman escapes hanging by accepting an assignment to kill a man (make way for the railroads). Starts to like the guy, doesn't want to kill him. Wife seduces him. Fight with husband, they run away. Haunted down, He escapes, she has to go back to her house where more railroads killers await them. Gunman helps them to kill them all, then leaves.

Amusing enough, though I certainly cannot see the "strange amalgamtion of Italian and American western". Characters well-developed? For a western, yes. In general, not particularly.

Coldcut - "Autumn Leaves"

it's that time of year.

But also, the original!

Yves Montand - "Les Feuilles Mortes"

Furthermore:
* Coldcut - "Mr Nicols"
* Coldcut - "Pan Opticon" - haunting

pandora

* Tanita Tikaram - "Play Me Again" (Sentimental)
* Emiliana Torrini - "Today Has Beek OK" (Fisherman's Woman)
* Nina Simone - "Little Girl Blue" (Little Girl Blue)

Chris Isaak - "Life Will Go On" (Always Got Tonight)

You need late-night music? Slow driving music, or drinking music, or writing music?

This is your song. One of many.

Hugo Claus - citaten

Het is een grimmige bundel geworden.

‘Vind je? Heb je niet een paar keer moeten giechelen? Kon er geen schamper lachje af? Mijn meesters zijn over het algemeen grimmig: ik houd van het proza van Evelyn Waugh en van de gedichten van de jonge Henri Michaux. Dramatische verzen, daar draaien we onze hand niet voor om. Maar om de lach te hanteren moet je van goeden huize komen.’

Ik heb gestreefd naar poëzie die krakkemikkig én lichtvoetig is. Dat is zowat het moeilijkste dat er is, je krijgt het niet in de schoot geworpen: om het lichte te ambiëren, moet je toch eerst de wereld en zijn hinderlagen een beetje gefrequenteerd hebben.

Is het de lichtheid van Mozart die je nastreeft of die van Satie?
‘Mozart – helaas. Ik geef toe: het is niet bijster origineel. Maar Satie is toch eerder sarcasme dan ironie. Ironie is van de geest, van de intelligentie. Sarcasme is gewoon pure razernij: hou me tegen! Als je die twee samenvoegt, krijg je misschien iets wat af en toe opdoemt in mijn bundel

Wat is je favoriete moment van de dag?
‘Drie of vier uur ’s ochtends. Ik herken dat bij Scott Fitzgerald: in a real dark night of the soul it is always three o’clock in the morning, day after day. De wereld verandert van licht en van kleur. Je bent te opgewonden om in te slapen en te moe om te neuken, dat doe je straks wel. Je bereidt je voor op de verandering, maar ineens is het voorbij zonder dat je ingegrepen hebt. Je weet niet eens of je er wel bent. Een van de meest leesbare Franse filosofen vind ik Baudrillard, die beweert dat we niet bestaan: nous sommes des simulacres. Ik heb ooit eens een gesprek met hem gehad voor de televisie en ik had de neiging dat op zijn Chinees af te handelen, namelijk door hem een enorme klap te geven – dat leek mij de beste manier om erachter te komen of hij gelijk had.’

Waarom doet een mens zichzelf dat aan?
‘Ik weet het niet. Ik had natuurlijk al twintig jaar met twee callgirls in de zon kunnen liggen aan de Côte d’Azur. Word ik beter van mijn geschrijf? Wil ik echt, zoals Harry Mulisch, proberen de eeuwigheid te bereiken? Nee natuurlijk, want de essentie van de eeuwigheid is precies dat het nooit ophoudt. Niemand kan zo dwaas zijn te geloven dat hij over 322.000 jaren nog gelezen wordt. Forget it! Zou ik, zoals Harry, willen dat op de achterflap van een van mijn boeken een citaat uit The New York Times staat, waarin mijn wereldbeeld vergeleken wordt met dat van Aristoteles en Hegel? Ik héb niet eens een wereldbeeld. En ik word ook niet wanhopig door het feit dat ik zo hulpeloos ben, in dit stadium van mijn leven.’

Heb je wel eens vlagen van melancholie?
‘Nee. Daar ben ik toch teveel een kruidenier en een West-Vlaming voor: het is verloren tijd. Melancholie moet je beschouwen als een mooi instrument dat je als dichter ter beschikking staat, als een cello bijvoorbeeld. Maar je moet er niet in zwelgen. Het is een onbestemd gevoel, zoals de saudade in de Portugese fado, dat je naar believen kunt oproepen, in tegenstelling tot angst, die je overvalt en waar je niets over te zeggen hebt.’

Nogal wat schrijvers voelen zich gemankeerde componisten. Om met Jeroen Brouwers te spreken: ‘De muziek is de adelaar onder de kunsten, de literatuur de mus.’
‘De mus? De pinguïn zal hij bedoelen! Natuurlijk kan een gedicht niet zonder klank en ritme. Maar dat muziek de hoogste kunstvorm zou zijn, hoor ik al veertig jaar. Terwijl ik me net zo goed kan voorstellen dat een mathematicus in tranen uitbarst bij een wiskundige formule, gewoon omdat iets zo onweerlegbaar, zo onweerstaanbaar vastligt.’

Hoe stel je je de dood voor?
‘Als een meisje in zwart ondergoed? Er moet een beetje lol aan te beleven zijn. In ieder geval niet als een geraamte in pyjama, dat is iets voor symbolistische schilders. In mijn gedichten ondergaat hij nogal wat gedaanteverwisselingen. De dood is een kinderziekte natuurlijk, hij komt hoe dan ook altijd te vroeg. Maar het heeft weinig zin in een hoekje te staan blèren. In mijn bundel schrijf ik ergens: er zijn nog zoveel wachtenden voor u.’

My Son, My Son, What Have Ye Done (Werner Herzog, 2009, exec producer: David Lynch)

Curious film about a guy who murders his mother. After a trip to Peru, he starts to hear a voice in his head, a voice he must follow at all times. His behaviour turns stranger and stranger, a fixation for birds (ostriches, flamengo's ("eagles in drag")) a Greek tragedy in which he murders his mother again...

Told in flashbacks while the police surrounds his house in San Diego.

The acting is far from spectacular. It doesn't seem to be the point. All characters are fairly flat. It is the mood, the scene that the director seems interested in. Not very plot-driven, no "why did he do it"; though in script this is made clear time and again, it is the backdrop of a man who does what he must do, who goes his own, unpredictable, strange way, and that is what Herzog wants to paint for the viewer.

One could argue that the lack of depth in most characters and their absence of acting qualities was done on purpose. It is a painting and only the viewer is real but will start to doubt himself and the world at the same time.

I'm rambling. It is a slow picture and I enjoyed it. Not something I soon will watch again, but interesting enough. A good picture when you are thinking about stories, people, the world they inhabit.

Some quite interesting score-pieces from Dutch cellist Ernst Reijseger, worth to take another look at.

Interviews and reviews describe it as a "character study" with a lot of poetic freedom and a love for the absurd. Everybody loves the "first-class actors", so am I too shallow in my description of them? My main problem was the absence of change, they all held steadfast to the kind of character in which they enter the film.

Ps: it seems that Michael Shannon also played in "Bug", which was of course amazing.

Even after reading a few interviews, I still miss the arc. He is never shown as a truly "loving son", why does Ingrid even fall in love with him? Lee, the theatre director is the only one who creates a personal arc of him by describing him as a very talented actor yet very problematic to work with.

pandora "Vaya Con Dios" station

* Melody Gardot - "Our Love Is Easy" (My One And Only Thrill)
* Eleni Mandell - "No Good, No More" (Thrill)
* Vaya Con Dios - "Far Gone Now" (Night Owls)
* Holly Golightly - "Tell Me Now So I Know" (Truly She Is None Other)
* Carla Bruni - "Deranger Les Pierres" (Comme Si De Rien N'etait)
* Marina V - "I'll Be Alright" (Simple Magic)
* Mother Mother - "Love And Truth" (Touch Up)

on a different note:

* Firewater - "Three Legged Dog" (Bloodshot Records: Sampler)

Dub Syndicate - "Not A Word W/ God Is A Man" (The Rasta Far I)

beautiful sad dub

Crash (2005)

Only afterwards did I realise this was not the film about people getting off on car crashes. I've seen this film during a Pathé Oscar weekend, and remember being slightly disturbed by it.

Watching it again, things came back, but being in America, close to the neighbourhoods and streets of this film, brought a very uneasy tension to the surface.

Positively did not want to get into a car after watching it, but it must be said that the general mood before putting this film on, wasn't one with much happiness to start with.

Walt Whitman - "Facing West From California's Shores"

Facing west from California's shores,
Inquiring, tireless, seeking what is yet unfound,
I, a child, very old, over waves, towards the house of maternity,
the land of migrations, look afar,
Look off the shores of my Western sea, the circle almost circled;
For starting westward from Hundustan, from the vales of Kashmere,
From Asia, from the north, from the God, the sage, and the hero,
From the south, from the flowery penunsulas and the spice islands,
Long having wander'd since, round the earth having wander'd,
Now I face home again, very pleas'd and joyous,
(But where is what I started for so long ago?
And why is it yet unfound?)

Bukowksi; born into this

Amazing man. No metaphores. No glamour.

Fucked. Tough.

Writing, always writing.

read "average people", or whatever the title is.

Doctor: you take one more drink, you're dead.
Bukowski, years later: Doctors often lie to you.

Points at star in windowshield of his car. Girlfriend's heel did that. She thought we were about to die. We didn't. I like it. I like the design. It starts to look like me.

very intense man, amazingly intense poetry. I can never live the life he had, nor do I think I aspire to do so... but at times... at times...

Leftfield - "Original"

Sonically we're in control
We're the diamond in your soul
Images come thick and fast
From the future, from the past

The film starts, the film ends,
Nothing is said in between.
Just sudden moments from someone else's story,
Will it ever be the same again?
Hours filled with conversation, no attention paid.
Too distracting convention, no need for friends.
Will it ever be the same again?
Will it ever be the same again?

You're original, with your own path
You're original, got your own way
You're original, got your own way

Will it ever be the same again?
Will it ever be the same again?
I need to hear that again
Because a dream starts, and a dream must end.

My mother told me, don't ever change
You're original, in your own way
My mother told me, don't ever change
You're original, got your own path

You're original
You're original
Will it ever be the same again?
Will it ever be the same again?
I need to hear that again
Because a dream starts, and a dream must end.

You're original
You're original
You're original
You're original
You're original