Niet mijn soort boek/stijl. Vooral het taalgebruik werd de hemel in geprezen, maar ik vond de constante vergelijking met eten niet heel prettig om te lezen. Liet wel op een goede manier delen van het verhaal weg die je zelf aanvoelde.
Ik kende deze blik niet van hem, al wist ik dat hij een hekel had aan wachten, want dan moest hij te lang stilstaan bij zichzelf en daarvan ging hij meer roken. Niemand in het dorp stond lang stil bij zichzelf, het kon dan zomaar gebueren dat de oogst verpieterde, en wij kenden alleen de oogst van het land, niet die in onszelf.
Mensen hebben nu eenmaal kleine problemen nodig om zich groter te voelen.
