Halloween Horror Night @ Tuschinski

De luidste stem klonk erg bekend. Voor me zaten twee mensen zich bijzonder te ergeren. Het was als vanouds.

De films in het heel-kort:

Trick 'n Treat : leuk, aardige slaughter, 4 "miniverhalen" door elkaar heen, de gebruikelijke "grap" dat wat verminkingen en doden niet opvallen tijdens Halloween, wat vampiermeisjes, wat verdronken kinderen,
een moordzuchtige rector.
Orphan: suspence-horror over een geadopteerd Russisch meisje wat in werkelijkheid een moordzuchtige dwerg van 33jaar blijkt te zijn (genetisch defect, blabla), incluis (poging tot) lolita-verleiding, popachtig meisje met accent dat goed met messen overweg kan, &etc. Goed gedaan, goede effecten, verhaal ok.
Triangle: Groundhog-Day slachtpartijen op een verlaten creepy spookschip waarbij hoofdpersoon zichzelf en haar mede-opvarenden meerdere keren om zeep helpt om maar terug te kunnen keren naar de wal alwaar haar zoontje kort daarna al telkensmale zou zijn overleden (er moet nog een grammaticale vorm worden uitgevonden voor dergelijke constructies). Nacht hiervoor slecht geslapen en ik moet bekennen dat ik hier een keer of 2 - 3 indutte, maar dat lag niet aan de film. Het voordeel van een dergelijk concept is dat, wanneer je het "trucje" al kent en begrijpt dat eerdere scenes nog zeker een paar keer herhaald worden, je best een minuutje kan missen. Mocht ik hem nog eens tegenkomen, zou ik hem zeker nogmaals bekijken, want hoewel de originaliteit er niet vanaf droop, was alles goed opgezet en werd er een duidelijk eigen sfeer gecreeerd.
The Tripper: aangekondigt als "killer met Ronald Reagan masker slacht hippies af". Biedt perspectieven, zou je zeggen, maar niets was minder waar. Compleet bagger. Vage suggesties over politieke kwesties, prototypes hippies en rednecks, wat niet erg hoeft te zijn als er dan maar leuk veel, of origineel, bloed vloeit. Maar neen, suffe dialogen die werkelijk nergens over gaan, bagger acteerwerk, een verhaal/plot-snelheid die zich voortsleept met de snelheid van eengeamputeerd hoofd. Waarom sliep ik hier niet?? Geregisseerd door David
Arquette, u weet wel, Scream enzo. First against the wall when the revolution comes, als je 't mij vraagt.

Het schreeuwen was na film 1 inderdaad beduidend minder (tot m'n verbazing) maar kwam met regelmaat nog wel even opzetten (tot m'n voldoening). Film 2 en ook 3 leenden zich uberhaupt wat minder voor het gebruikelijke schreeuwwerk, al nodigde Triangle uit tot "niet weer die kutboot!"

't Was overigens niet bijster druk. Als de NoT een woelige uitgaansavond op zaterdag is, was dit meer een paar uurtjes in de kroeg op woensdag, zeg maar.

Kacey Chambers - "Little Sparrow"

Dolly Parton cover. Breathtaking.

Nick Cave & The Bad Seeds

"Your Funeral... My Trial"

Great album. Eerie, nightmare.

• "The Carry", with its parlando voice, reminds of "the Cat Piano"

"The Boatman's Call"

• "Where Do We Go Now But Nowhere?" - slow, sad
• "Green Eyes" - this is pretty horrible, absolutely Cave-ish in lyrics, but the parlando-over-singing... it's a 50's pastiche!

"Henry's Dream"

• "Papa Won't Leave You, Henry" - power, a carriage running wild, with the Bad Seeds as dangerously answering choir
• "John Finn's Wife" - orchestral
• "I Had A Dream, Joe"

"Tender Prey"

• "Watching Alice" - strange, plonk-wieew guitars, slow
• "Up Jumped The Devil" - Cave at his best evil self (at moments his intonation (incantation) reminded me of Jules Deelder's "Oh kut": "O My O My / What a wretched life / I was born on the day / That my poor mother died / I was cut from her belly / With a stanley knife / My daddy did a jig / With the drunk midwife"

"The Firstborn Is Dead"

more experimental. less my liking.

• 
  

Men Jiao (751-814) - "Najaarsemoties, vijftien gedichten"

(vertaald door W.L. Idema)

I

Mijn botten kunnen eenzaam 's nachts niet slapen,
Cicades zingen tsjirpend tot elkaar.
Mijn oude huilen heeft geen tranen over,
De herfstdauw vormt om mij haar drip-drop druppels.
Verval van krachten lijkt voortdurend knippen,
De ouderdom is warrig als een weefsel.
Wat ook gebeurt, het wekt geen nieuwe lust,
Herinneringen brengt mijn droefheidswildgroei.
Maar hoe kan ik, zo'n zuidwaarts zeil vervolgend,
Bij de Rivier in het verleden treden?

Up! (2009, Pixar)

Wonderful film. Little gem, if only for the first 10 minutes.

They did it again. Though I think that, if it could somehow be compared, "Wall-E" and "Finding Nemo" blew me "more away" (what's the superlative? "... it blewer me away"?), I loved this film. The importance of and love for details, the rough-angled old guy versus soft-rounded youth, the fact that their physical appearance isn't the most realistic one and that it doesn't matter. I'm not sure whether it's brave or simply logical to do so, but it focusses on the story, the scenery, the settings by taking a great leap over the uncanny-valley (ok, this is an outrageous comparison, it actually proves the theory of the uncanny valley, but nevermind, I'm being lyrical here, alright?)

The dogs; I didn't mind their "talking trick" too much, but the fight in the airplanes were slightly overdone. Suddenly they became merely jokes, instead of a okay-ish group of side-characters.

Saw it in "3D" and it worked pretty well. I hope the balloon-guys optimised the collision-detection algorithm, otherwise...

But, those first ten minutes. Ten minutes in which two lifetimes floated across your eyes. They portrayed life down to its simplicity and beauty. Love, loss, hope, dreams, crying and laughing together after those have gone. It was one of the few perfect life-passing-by shots I have ever seen. I'm sentimental, if you know what I mean.

That, and the moment immediatly afterwards, when he screechingly slow lowers himself on the stairs-elevator on the music of Bizet's "Habanera" (Carmen).

I wonder whether my admiration for those first 10 minutes comes from the fact that I could never write such a thing - it was too gentle, too perfect, too ... sad? I could do sad, but not the other two - or whether it simply touched a certain spot just behind my eyes.


first ten minutes: 9.5
rest: 8

VPRO Marathon Interview - Ischa Meijer & Freek de Jonge

"Het contrast met Hugo Claus kon bijna niet groter," is het eerste wat in me opkomt. Dat is onjuist. Beide geïnterviewden zijn "performers", artiesten die iets creëeren. Dat ze onderling verschillen als water en vuur (verkeerde metafoor, ze zijn niet elkaars tegenpolen) moge duidelijk zijn, maar er zijn overeenkomsten.

Ook Freek de Jonge maakte een duidelijk anti-establishment periode door, bij uitstek het programma "Neêrlands Hoop" met Bram Vermeulen. Ik ken er helaas niets van.

De sfeer van het interview is een geheel andere daar Ischa Meijer, waarvan ik weet dat hij een beduchte reputatie heeft, een havik is. Hij deinst er niet voor terug zijn eigen mening te verkondigen en de geïnterviewde direct tegen te spreken en in de reden te vallen. 't Maakte de aardige vraag los in hoeverre we de interviewer moeten kennen voordat we zijn werk, het interview, op waarde kunnen schatten. Niet alleen de waarde ervan, maar ook de betekenis, de intepretatie zo men wil.

Christophe Beck - "Elektra OST"

Haven't seen the film, but the soundtrack has its intriguing moments. I seem to remember it as a run-off-the-mill action flick, but the score as of yet doesn't really support that. At moments, yet, but not as often as one would think.

"Homecoming" is nice.

The album isn't overwhelmingly good.