(vertaald door W.L. Idema)
I
Mijn botten kunnen eenzaam 's nachts niet slapen,
Cicades zingen tsjirpend tot elkaar.
Mijn oude huilen heeft geen tranen over,
De herfstdauw vormt om mij haar drip-drop druppels.
Verval van krachten lijkt voortdurend knippen,
De ouderdom is warrig als een weefsel.
Wat ook gebeurt, het wekt geen nieuwe lust,
Herinneringen brengt mijn droefheidswildgroei.
Maar hoe kan ik, zo'n zuidwaarts zeil vervolgend,
Bij de Rivier in het verleden treden?
