De luidste stem klonk erg bekend. Voor me zaten twee mensen zich bijzonder te ergeren. Het was als vanouds.
De films in het heel-kort:
Trick 'n Treat : leuk, aardige slaughter, 4 "miniverhalen" door elkaar heen, de gebruikelijke "grap" dat wat verminkingen en doden niet opvallen tijdens Halloween, wat vampiermeisjes, wat verdronken kinderen,
een moordzuchtige rector.
Orphan: suspence-horror over een geadopteerd Russisch meisje wat in werkelijkheid een moordzuchtige dwerg van 33jaar blijkt te zijn (genetisch defect, blabla), incluis (poging tot) lolita-verleiding, popachtig meisje met accent dat goed met messen overweg kan, &etc. Goed gedaan, goede effecten, verhaal ok.
Triangle: Groundhog-Day slachtpartijen op een verlaten creepy spookschip waarbij hoofdpersoon zichzelf en haar mede-opvarenden meerdere keren om zeep helpt om maar terug te kunnen keren naar de wal alwaar haar zoontje kort daarna al telkensmale zou zijn overleden (er moet nog een grammaticale vorm worden uitgevonden voor dergelijke constructies). Nacht hiervoor slecht geslapen en ik moet bekennen dat ik hier een keer of 2 - 3 indutte, maar dat lag niet aan de film. Het voordeel van een dergelijk concept is dat, wanneer je het "trucje" al kent en begrijpt dat eerdere scenes nog zeker een paar keer herhaald worden, je best een minuutje kan missen. Mocht ik hem nog eens tegenkomen, zou ik hem zeker nogmaals bekijken, want hoewel de originaliteit er niet vanaf droop, was alles goed opgezet en werd er een duidelijk eigen sfeer gecreeerd.
The Tripper: aangekondigt als "killer met Ronald Reagan masker slacht hippies af". Biedt perspectieven, zou je zeggen, maar niets was minder waar. Compleet bagger. Vage suggesties over politieke kwesties, prototypes hippies en rednecks, wat niet erg hoeft te zijn als er dan maar leuk veel, of origineel, bloed vloeit. Maar neen, suffe dialogen die werkelijk nergens over gaan, bagger acteerwerk, een verhaal/plot-snelheid die zich voortsleept met de snelheid van eengeamputeerd hoofd. Waarom sliep ik hier niet?? Geregisseerd door David
Arquette, u weet wel, Scream enzo. First against the wall when the revolution comes, als je 't mij vraagt.
Het schreeuwen was na film 1 inderdaad beduidend minder (tot m'n verbazing) maar kwam met regelmaat nog wel even opzetten (tot m'n voldoening). Film 2 en ook 3 leenden zich uberhaupt wat minder voor het gebruikelijke schreeuwwerk, al nodigde Triangle uit tot "niet weer die kutboot!"
't Was overigens niet bijster druk. Als de NoT een woelige uitgaansavond op zaterdag is, was dit meer een paar uurtjes in de kroeg op woensdag, zeg maar.
