Terry Pratchett - discworld quotation

Technically, the city of Ankh-Morpork is a Tyranny, which is not always the same thing as a monarchy, and in fact even the post of Tyrant has been somewhat redefined by the incumbent, Lord Vetinari, as the only form of democracy that works. Everyone is entitled to vote, unless disqualified by reason of age or not being Lord Vetinari. And yet it does work. This has annoyed a number of people who feel, somehow, that it should not, and who want a monarch instead, thus replacing a man who has achieved his position by cunning, a deep understanding of the realities of the human psyche, breathtaking diplomacy, a certain prowess with the stiletto dagger, and, all agree, a mind like a perfectly balanced circular saw, with a man who has got there by being born… A third proposition, that the city be governed by a choice of respectable members of the community who would promise not to give themselves airs or betray the public trust at every turn, was instantly the subject of music-hall jokes all over the city.

Inna de Yard - "Signs of the times" (ft Steve Newland)

Nightmanager

Series with Hugh Laurie and Tom... something. That Thor guy.

Amazing series. Sorta James Bond-ish. And the Night manager part was let go off a bit too much at some point. Great story telling. Great mood and music.

Gerrit Komrij - "Verzonken Boeken"

    "... Heel het leger van de nijveren ook, van de denkers en dichters, van de windmolenbouwers, ballonvaarders en liefdeszangers, het ligt onder de grond en hun kennis, hoge kluchten en verzen zijn in de wonderlijke omhulsels die boeken heten achtergebleven, omhulsels die nooit dezelfde zijn en toch altijd weer op elkaar lijken, die oneindig kunnen variëren in papiersoort, letter, band, versiering, kleur, of maat, maar toch altijd onmiddelijk te onderscheiden zijn als Boek. Onder de grond ligen miljoenen stoffelijke resten, maar een ander groot leger van doodkisten huist in bibiliotheken boven de grond, als de geest die boven die knekels zweeft. Dat is het kerkhof van ons verleden, het mortuarium van kennis, beschaving en dwaasheid waartoe iedereen vrij toegang heeft die over de toverstaf beschikt waarmee men de doden daar tot leven wekt: de toverstaf van het alfabetisme."

"Onder de grond het nameloze, boven de grond de naam. Boven de grond de rechtvaardiging van de vergane gruwel in het slijk. De verstilde, aristocratische bibliotheek geeft zin aan het zoevende, zinloze slagersmes van de wereldgeschiedenis. Kreten verstomden en werden letters en letters sloegen weer kreten los. De Ilias kwam na de Trojaanse oorlog en de Tweede Wereldoorlog kwam na Mein Kampf."

    "Een van de onoplosbare raadsels die het zoogdier mens, toch al niet arm aan loose ends, aankleven is zijn drang tot reizen. Wat beweegt die behaagzieke tweevoeter, in de loop van de evolutie uitgegroeid tot de ideal partner van fauteuil and crapaud, ja in donzen kussens passend als een schroef in een moer, zijn comfortabele milieu vaarwel te zeggen en zich bloot te stellen aan te veel hitte, te veel kou, aan het gezelschap van te veel mensen, aan autopech en denderende ruzies, aan de samenzwering tussen luchtvaartmaatschappijen en verzekeringsgiganten, aan stof en hoofdpijn, aan heimwee en de mondiale monotonie van de souvenirwinkel? Wat beweegt hem zijn natuurlijke staat te verlaten en zich in een nachtmerrie van ongemakken en onaangepast gedrag te storten?
    Ziedaar het best bewaarde geheim van de schepping."

    "'... schrijft alleen zoals jíj het leven voelt. Dat wil zeggen: als je een onderwerp behandelt waarmee je niet vertrouwd bent - bijvoorbeeld de zee - vermoei je dan niet met het naspeuren van allerlei technische aspecten van, zeg maar, de navigatie, maar schrijf over schepen en wat dies meer zij zoals ze indruk op je hebben gemaakt en - het allerbelangrijkste - alleen wanneer ze indruk op je hebben gemaakt. Als ik een tui vol mooie bloemen zie, als die aanblik iets in me heeft losgemaakt (is het mogelijk dat ik geen van de bloemen bij naam ken), dan is het mijn enige zorg hoe ik mijn particuliere emotie aan de lezer overdraag, en alleen indirect hoe het visuele effect van het geheel zal zijn. Hoewel...'
    Dit hoewel is typerend voor Gerhardie. Eén standpunt zou te benauwend zijn. Daarom werd hij door de literaire magazijnbedienden ongeschikt verklaard, denk ik, voor een constellatie. Hij kon geen vaste plaats vinden - tussen aanverwante artikelen - op een van hun literaire schappen. De liefde, de schoonheid, de onschuld portretteren - dat wilde Gerhardie - doe je niet vanuit één standpunt; je kan ze alleen attaqueren door om beurten, of tegelijkertijd, lyrisch, cynisch, poëtisch, nuchter, dolkomisch, melig, melancholiek, bevlogen, aards en satirisch te zijn. De wisselingen van stemmingen in The Polyglots is enorm, maar staat in dienst van één doel: de eenvoud."

    "Schaars is het aantal boeken dat je een lamme hand bezorgt, oneindig groot daarentegen het leger dat je tot niet één uitroeptekentje, niet één miezerig sicje of kruisje weet op te wekken. Toch heeft het lezen geen ander doel dan dit blijven haken aan memorabilia: zeg mij wat u in uw leven heeft aangekruist en ik zeg u wie u bent."

    "De bibliofiel wordt door velen beschouwd als een fijnproever, een liefhebben van mooie dingen die met zorg een uitgelezen verzameling bijeenbrengt. Niets is minder waar. De bibliofiel is een veelvraat, een slokop, een ordinaire opstapelaar. Boeken zijn voor hem geen doel, maar een middel. Een middel om zich, in een mantel van beschaving, te gedragen als een wilde die met pijl en boog door het oerwoud rent om hitsig alles neer te leggen wat hem voor de voeten loopt. Zodra zijn prooi terneerligt steekt hij alweer, met atavistische drift, zijn neusvleugels uit in de richting van ander wild. De bibliofiel staat nog 't dichtst bij Tarzan van de apen.
    Als de bibliofiel na lang speuren een vurig gewenst boek heeft gevonden en bijgezet in zijn trofeeënkast, verliest hij er prompt alle interesse in. Hij is al op zoek naar een ander boek. Zolang de bibliofiel leeft blijft zijn buit dood liggen, als een gehoorzame hond. Pas na de dood van de jager zelf komt de hond weer tot leven. Wee het boek dat in de handen van een bibliofiel valt! Het blijft dood zolang zijn baas leeft. Alleen bij het overlijden van bibliofielen vinden boeken baat."

    "Nog even in de sfeer van de artsen. Voor verzamelaars die hem om een handtekening of een staaltje van zijn handschrift vroegen had Mark Twain een gedrukt briefje klaar: 'Luistert u eens. Ik schrijf om aan de kost te komen. Mijn schrijven is handel. U vraagt toch ook niet aan een dokter of hij u als souvenir een van zijn lijken toestuurt?'"

    "Karl Marx ontving tijdens zijn aan research gewijd verblijf in Londen de volgende brief van zijn uitgever: 'Geachte Herr Doctor. U bent al achttien maanden over de inleveringstermijn van het manuscript van Das Kapital heen wat u beloofd hebt voor ons te schrijven. indien wij thans het manuscript niet binnen zes maanden ontvangen zullen wij ons helaas genoodzaakt zien het werk aan een andere auteur uit te besteden.'"

    "Als ik zulke flapteksten lees schiet me steevast de eigenaar van een winkel in huishoudelijke artikelen, die bij mij op de hoek woont, te binnen. Jaren geleden bood hij in de uitverkoop muizevallen voor één gulden aan. Dat was geen geld, toegegeven, maar het waren dan ook wel héél scharminkelige muizevallen. Een stukje waaibomenhout met een paperclip, meer niet. 'Daar zul je ook geen muis mee vangen,' zei ik. 'Wél als je er voor een tientje kaas op legt,' antwoordde hij."

    "Bloed valt er te verbergen, en de jammerklacht van tallozen. In de Eerste Wereldoorlog werd wel eens een voetbal in de richting van de vijandelijke linies getrapt om de aanval inspiratie te verlenen, om de slachtpartij het gezellige aanzien van een klaverjaswedstrijd te geven. Een zeker Captain Nevill nam - het staat te lezen in Fussells The Great War and Modern Memory - tijdens het offensief aan de Somme vier voetballen mee, voor elk peloton één, en loofde een prijs uit voor het peloton dat als eerste zijn voetbal achter de Duitse frontlinie had getrapt. Achteneenhalf miljoen mensen kwamen in deze oorlog om. Alleen aan de Somme: één miljoen. Ze zijn verdwenen. Maar twee van de vier voetballen staan nog in Engelse musea te pronk. Mensen vergaan, symbolen blijven."

    "Toch - wie een beschavgin echt wil kennen hoort geen onderscheid te maken tussen de orakelspreuk en de rebus, tussen het Wilhelmus en het bargoens, tussen een aria en een scheet. Hij brengt niet ongestraft een hiërarchie aan in de zintuigen van de mens - of hij groeit zelf net zo scheef als het beeld dat hij zich van anderen schiep."

    "Echte kinderhanepoten zijn het, met verbeteringen, spetters, intkvlekken en al. De tekeningen komen je vertrouwd voor; kindertekeningen hebben iets tijdloos; ze zijn blijkbaar niet aan stijlen of ontwikkelingen onderhevig, nagenoeg als kattengemiauw en het gedrag van politici."

    "Ik ril als ik aan al die miljarden letters denk die, als je ze ook maar even door elkaar zou schudden, niet de miste betekenis meer opleveren. Ik huiver bij de gedachte aan die miljoenen stoffige, grauwe vellen die ze tussen hun platten torsen en die, als het ook maar lichtjes door het plafond zou gaan lekken, niets meer voorstellen dan een papperige, zwakzinnige brij. Wat heb ik aan hun vage boodschappen, hun oude nieuws, hun kreten en gejengel uit een voorgoed voorbij verleden? Het zijn jaloerse vrijsters die zich tegen me hebben gekeerd omdat ik niet langer met ze flirt. Ik wil me bevrijden van hun juk en een nieuw, fris leven beginnen. Ik verlang naar een lichte wereld, zonder hun ballast.
    Wat moet ik met dat eczeem dat neerschilferde van al die inmiddels fossiel geworden generaties en dat als ongevraagd geschenk voor mij achterbleef? Het is een warboel, en het verwart me. Weg er mee - totaal, absoluut.
    Maar hoe ik mijn best doe, het lukt me niet. Nooit zal het me lukken, besef ik pijnlijk. Het zou zijn of ik mij darmen, toch ook een walgelijk labyrint van verbindingen die enkel in mijn buik, en enkel daar, op zonderlinge wijze functioneren, er uitrukte en opvrat. Het zou zijn of ik mijn hersens, die zinloze pap van kleffe cellen en anders niet, uit mijn kop schoot. Het zou mijn dood zijn."

Marja Pruis - "Genoeg nu over mij"

1. De spiegels in mijn huis. Over schrijvers en hun reflectie

Martinus Nijhoff - "Het kind en ik"

Ik zou een dag uit vissen,
ik voelde mij moedeloos.
Ik maakte tussen de lissen
met de hand een wak in het kroos.

Er steeg licht op van beneden
uit de zwarte spiegelgrond.
Ik zag een tuin onbetreden
en een kind dat daar stond.

Het stond aan zijn schrijftafel
te schrijven op een lei.
Het woord onder de griffel
herkende ik, was van mij.

Maar toen heeft het geschreven,
zonder haast en zonder schroom,
al wat ik van mijn leven
nog ooit te schrijven droom.

En telkens als ik even
knikte dat ik het wist,
liet hij het water beven
en het werd uitgewist.


Sylvia Plath - "Mirror"

I am silver and exact. I have no preconceptions.
Whatever I see I swallow immediately
Just as it is, unmisted by love or dislike.
I am not cruel, only truthful ‚
The eye of a little god, four-cornered.
Most of the time I meditate on the opposite wall.
It is pink, with speckles. I have looked at it so long
I think it is part of my heart. But it flickers.
Faces and darkness separate us over and over.

Now I am a lake. A woman bends over me,
Searching my reaches for what she really is.
Then she turns to those liars, the candles or the moon.
I see her back, and reflect it faithfully.
She rewards me with tears and an agitation of hands.
I am important to her. She comes and goes.
Each morning it is her face that replaces the darkness.
In me she has drowned a young girl, and in me an old woman
Rises toward her day after day, like a terrible fish.


 Gilian Wearing - Self portrait as a 17 year old
http://www.we-find-wildness.com/wp-content/uploads/2011/10/gillian-wearing-self-portrait-at-17-years-old-2003.jpeg


    Tas had me verteld dat schaamte de emotionele reactie is op de angst voor afwijzing. Een uitspraak van zijn oom over de zwijgzaamheid van Duitse Joden die in 1938 naar Nederland vluchtten, was hem altijd bijgebleven. 'Ze schamen zich omdat ze slecht zijn behandeld.' Het besef te behoren tot een groep die straffeloos kon worden vernederd en mishandeld, was schaamteverwekkend. 'Wanneer je je schaamt,' zei Tas, 'heul je met de vijand. De haat richt zich tegen jezelf. Schaamte kan tot zelfmoord leiden.


    Schillen moeten we: razendsnel
    uit de partjes kruipen
    voor een nieuwe schil ons vangt.

Barolo Solo - "Alifib"

Very strange. Polyvocal. Is "sad circus" a genre? Well know it is.

David Lynch music

the slow-dancing-soft-girl songs

Beach House - "Wishes" (though skimming the other songs on this album, not that amazing)

Lay Low - "I Forget It's There" (Farewell Good Night's Sleep)
Haven't heard anything else of her / them. Good.

Emily Haines - "Doctor Blind" (Knives Don't Have Your Back)
Same here, hints of "Huit Femmes", haven't heard the rest.

Legion

Started off pretty awesome, but by episode four things had started to lose their logic. And why, when Sydney can switch minds, do the bodies suddenly, some time later, switch as well?

Music reminded me of Utopia. Actually, the whole style was reminiscent of that series.

Ez3kiel - "Lux"

Drone rock, or simply postrock. Quite nice when you need to drown out the world.

Album "Handle with care" on the other hand, has almost ska-like influences, Death Can Dance vocals...

And "Barb4ry" reminded me a lot of DAAU... which makes sense since they actually played together on the Versus Tour.

Whiplash

Quite an intense film about a drummer and his mentor. He is driven, but his mentor is beyond driven, treating his students like shit because, Charlie Parker only became bird after his mentor threw a cymbal at his head. Semi-happy ending. But who won.

Kazuo Ishiguro - "The Buried Giant"

There is a lot about this story that I might actually miss, but as far as I get it, it is absolutely beautiful. The post-Arthur landscape, the language of the people, archaic and careful, particularly careful, sketch an impression of a forgetful world that captures you from the beginning. The ending is, overwhelming in its subdued tones. I wish I knew how to describe it better. I fear I need to read up on ancient Britain lore and customs.



    "Do you remember the strange woman in dark rags you watched me talking to up by the old thorn that day? She may have looked a mad wanderer, but the story she told had much in common with the old woman's just now. Her husband too had been taken by a hoatman and she left behind on the shore. And when she was coming back from teh cove, weeping for loneliness, she found herself crossing the edge of a high valley, and she could see the path a long way before and a long way behind, and all along it people weeping just like her. When I heard this I was only partly afraid, saying to myself it was nothing to do with us, Axl. But she went on speaking, about how this land had become cursed with a mist of forgetfulness, a thing we've remarked on often enough ourselves. And then she asked me: 'How will you and your husband prove your love for each other when you can't remember the past you've shared?' And I've been thinking about it ever since. Sometimes I think of it and it makes me so afraid."
    "But what's to fear, princess? We've no plans to go to any such island or any desire to do so."
    "Even so, Axl. What if our love withers before we've a chance even to think of going to such a place?"
    What are you saying, princess? How can our love wither? Isn't it stronger now than we we were foolish young lovers?"
    "But Axl, we can't even remember those days. Or any of the years between. We don't remember our fierce quarrels or the small moments we enjoyed and treasured. We don't remember our son or why he's away from us."
    "We can make all those memories come back, princess. Besides, the feeling in my heart for you will be there just the same, no matter what I remember or forget. Don't you feel the same, princess?"
    "I do, Axl. But then again I wonder if what we feel in our hearts today isn't like these raindrops still falling on us from the soaked leaves above, even though the sky itself long stopped raining. I'm wondering if without our memories, there's nothing for it but for our love to fade and die."
    "God wouldn't allow such a thing, princess." Axl said this quietly, almost under his breath, for he had himself felt an unnamed fear welling up within him.



    "... Ladies, let us remember them as ladies, Horace, now we are finally beyond them, for are they not to be pitied? We will not call them hags, even if their manners tempt us to. Let us remember that once, some among them at least possessed grace and beauty."

Youn Sun Nah - "Jockey full of bourbon" (Voyage)

Nice slow-evening-swinging (Calypso-ish?) version.

Not all songs from this album are as enjoyable. "The Linden" is ok.

Quotations in an article on the "discovery" of the Pacific by the Spaniard Balboa

"How dangerous is the acquirement of knowledge," said Victor Frankenstein, "nad how much happier that man is who believes his native town to be the world, than he who aspires to become greater than his nature will allow."
[Mary Shelly]

"Here, millions of mixed shades and shadows, drowned dreams, somnambulisms, reveries; all that we call lives and souls, lie dreaming, dreaming, still; tossing like slumberers in their beds; the ever-rolling waves but made so by their restlessness."
[Herman Melville on the Pacific Ocean]

Peru - misc

* Out of Time [1981]
* Continents [1983]

Very nice synths. Not on spotify alas. Very 80s wow-y reverbs and basic beats.

the Shadow Band - "Endless Night"

Hints of surf, very 60s.

the Adjustment Bureau

Should have realized this is based on a short Philip K. Dick story (same name). Matt Daemon and Emily Blunt in an enjoyable but not extremely deep scifi flic, where the plan of "the chairman" keeps them apart. Until the plan gets changed. Didn't see that coming.

Martin Scorcese on catharsis

That’s why we like to read a book, or listen to music, or see a really interesting film, where you feel a catharsis: it is play-acting, in a way, for us. But in life, there is none of that. The moment you try to grasp the moment, it’s gone.

https://www.commonwealmagazine.org/interview-martin-scorsese

Ten hours of ship stuck in ice ambient

https://www.youtube.com/watch?v=gpW7iYfuGDU

I'm not sure about the tags here...

the Hubschrauber - "Kepler - 186f"

Described as "lo-fi", reminds me a lot of Belgian bands like Soulwax, dEUS... Nice sound.

Etienne Jaumet (Eglise Saint Eustache)

Because I never tagged this and it is amazing.