niet bijzonder meeslepend, was een Boekenweekgeschenk? Aardig, en gaat over Lissabon.
als ik tenminste degene was over wie het ging. Soms zie je dat, een hond die in zijn eigen staart probeert te bijten. Dan ontstaat er een soort hondse wervelwind die ophoudt met de verschijning uit die storm van de hond als hond. Leegte, dat is wat je dan ziet in die hondenogen.
Ik had haar allang vergeten moeten zijn, het is zo lang geleden. Verdriet hoort in de lijnen van je gezicht te zitten, en niet in je geheugen. Het is bovendien ouderwets, verdriet. Je hoort er haast nooit meer iets over. Burgerlijk ook. Al in geen twintig jaar verdriet gehad.
Boekige, een beetje etherische vrouwen, dat was tot nu toe mijn landstreek geweest, van bedeesd tot verbitterd, en allemaal hadden ze goed kunnen uitleggen wat er aan mij mankeerde. 'Stinkeigenwijs' of 'volgens mij merk je het niet eens als ik er ben' waren veelgehoorde klachten, samen met 'moet je nu meteen al weer lezen?'' en 'denk jij ooit wel eens aan een ander?' Nou dat deed ik wel, maar dat waren zij dan niet. En bovendien, het moest, meteen weer lezen, want het gezelschap van de meeste personen geeft na de voorspelbare gebeurtenissen geen aanleiding tot conversatie.
Maar wat ik ook deed, de plaats naast me bleef leeg, net zo leeg als de stoel naast het standbeeld van Pessoa voor het café A Brasileira in de Rua Garrett.
