Een klap, mist, en dan niets meer. Acht mensen in een school. Langzaam vermindert het eten, de gezondheid, fysiek en mentaal.
Het verhaal springt heen en weer in de tijd. De aankondiging dat er iets gaat gebeuren ("toen was Barry er nog") werkt goed.
De uiterste sprongen moeten je verwarren (alles lijkt goed) of hoop geven?
De verteltrant is goed, al hou ik niet van de moderne vergelijkingen die in een verleden tijd worden gezet: "vroeger schreven we allemaal continue wat we aten en lazen we wat iedereen at" over Facebook en tumblr &etc.
