Curieuze softcore / grindhouse / arthouse / surrealistisch verhaal waarin James Darren in de ban komt van een femme fatale die weer verschijnt na jaren dood te zijn geweest.
Ouderwetse zoom-effecten, een paar keer bijna-irritante slow-motion, vreemde colorizing (rood, blauw), maar ook met een paar mooie beelden: in de shots van het eerste jetset feestje lijken het bijna foto's die getoond worden, iedereen zit verstild op een bank of staat bijna als een standbeeld. Zeer vervreemdend effect.
Een voice-over in film-noir detective stijl ("Wanda. Her name was Wanda."), maar te zeer over de top om hem makkelijk te negeren. "Stating the obvious" was nog geen schande.
De laatste versie van "Venus is Furs", door tegenspeelster "Rita" (zijn liefje die hij zonder nadenken in de steek laat) gezongen, is prettig. Sowieso de hele score wel.
