De hoofdartikelen op de voorkant van de Volkskrant lijken tegenwoordig steeds meer opinie-artikelen te worden. En al is het dan nog geen (hoofd)redactioneel commentaar, of een ingezonden stuk, er wordt geimpliceerd en een sfeer geschapen zonder dat de feiten die aandragen.
Neem het artikel "Lange vlucht Demjanjuk is ten einde" over de (laatste grote) oorlogsmisdadiger van WO II. Het begint met "Zolang de rechtspraak bestaat, heeft de mensheid het tafereel gekend van de eenzame man die op de vlucht is voor de zwaarste beschuldiging die kan worden uitgesproken: moord." Hier wordt een verhaal verteld, geen feitelijk relaas gegeven. (Kom niet aanzetten met de bewering dat dit als feit kan worden aangenomen; het openen van een artikel met deze woorden creëert een specifieke sfeer.)
Later: "De man over wie wij het hebben, is bijna een leven lang op de vlucht geweest voor wat als een duistere schaduw boven zijn hoofd hangt: het proces. Zelfs als hij meende eraan ontsnapt te zijn, keerde het terug als een kwade droom." Geen aanhalingstekens, geen citaat.
Over wie "wij" het hebben? Sinds wanneer presenteert de journalist zich zo uitgesproken in een feitenrelaas? Er volgen metaforen en aannames. Nou kan een metafoor verduidelijkend werken, maar hier is de functie wederom een smeuïge omschrijving.
Is dit slecht? Ik weet nog niet goed wat ik ervan vind. Het valt opt. En voor kranten als het NRC en de Volkskrant is het naar mijn weten niet gebruikelijk. Zwichten zij voor de gratis dagbladen en worden ze sensationeler? Moet het nieuws mooier, aangrijpender gebracht worden?
update
Lezen is een kunst. "Reportage", staat er bij het stuk van Max Pam. Maar ik blijf het vreemd vinden dat dit pontificaal (direct onder de kop) op de voorpagina staat.
